Fyrirmyndar stjórnsýsla Margrétar K. Erlingsdóttur? - dæmi hver fyrir sig
Fyrirmyndar stjórnsýsla Margrétar K. Erlingsdóttur? - dæmi hver fyrir sig.
Margrét K. Erlingsdóttir, formaður stjórnar Brunavarna Árnessýslu, svaraði nokkrum spurningum blaðamanns Dagskrárinnar, er lúta að þeim logandi illdeilum sem uppi eru innan stofnunarinnar, eins og blaðamaðurinn komst að orði. Eins hefur hún kynnt sitt yfirlit yfir stöðu mála á Sunnlendingi.is og reifaði málið á fundi bæjarstjórnar Árborgar í fyrrakvöld.
Margrét leyfir sér ekki einvörðungu að leika hefðbundinn pólitískan skollaleik og drepa málinu á dreif með ýmsum hætti heldur fer hún beinlínis með fleipur á köflum og vegur eins ómaklega og undir rós, að þeim slökkvliðsmönnum (og -konum) sem gagnrýnt hafa stjórnhætti innan BÁ.
Í upphafi viðtals segir Margrét; „Þessi staða sem upp er komin innan ákveðins hóps slökkviliðsmanna BÁ er mjög sorgleg..." og á öðrum stað síðar í greininni fullyrðir hún ennfremur; „Innan BÁ eru 49 aðrir slökkviliðsmenn sem þurfa að lifa við það að verið er að ráðast að vinnustað þeirra með mjög óeðlilegum hætti".
Mér er spurn hvort Margrét hafi spurt þessa 49 slökkviliðsmenn hvað þeim finnst? Það er óþarfi að bíða svars því Margrét veit jafnvel og ég, og þessir 49 slökkviliðsmenn, að svarið er einfalt nei. Það hefur ekkert verið gert til þess að kanna hvort ávirðingar kollega þeirra, sem sagt hafa upp störfum, kunni að eiga við rök að styðjast. Þessar fullyrðingar Margrétar eru ekki aðeins sérdeilis ómálefnalegar heldur ýjar hún að því að aðeins sé um að ræða takmarkaðan hóp manna sem gerir athugasemdir við stjórnhætti innan BÁ. Vantar aðeins að hún hafi kjark til þess að kalla þá óalandi æsingamenn.
„Í upphafi snérist málið um launamál... síðan snérist þetta um ýmis rekstrarmál... Þetta mál snýst um það sýnist mér að ákveðnir starfsmenn vilja að yfirmanni þeirra verði vikið úr starfi...". Það þarf ekki nema tæplega meðalgreindan mann eins og mig til þess að sjá í gegnum þessa útúrsnúninga stjórnarformannsins. Enn og aftur snýr Margrét hlutunum á haus og gerir aukaatriðin að aðalatriðum. Kjarni málsins er sá að allt það sem hún telur upp í þessari málsgrein eru afleiðingar og einkenni óleysts vandamáls sem hlaupið er í kringum en engin tilraun gerð til þess að greina.
Margréti þykir nauðsynlegt að klappa sér á bakið í heyranda hljóði sem víðast með því að benda á að hún hafi nú setið eina 45 fundi frá áramótum í viðleitni sinni til þess að leysa þessi mál. Hún hefur á hinn bóginn ekki haldið því sérstaklega til haga að ekki er hægt að tala um þá fundi í fleirtölu, sem hún átti með þeim slökkviliðsmönnum sem í málinu hafa staðið, því hann var bara einn. Hverja þurfti Margrét að tala svona oft og mikið við ef ekki annan af tveimur málsaðilum? Hljótum við ekki einnig að spyrja þennan kjörna fulltrúa okkar hvort hún telji sig hafa staðið sig vel í ljósi stöðu mála nú 17 dögum áður hópuppsagnir slökkvliliðsmanna taka gildi og menn standa frammi fyrir því að þurfa setja í gang neyðaráætlanir, svo öryggi okkar sé sæmilega tryggt? Hvað skyldu þær svo kosta, svo ekki sé minnst á þjálfun þeirra manna sem nú á að ráða til að fylla í skörð þeirra sem hætta?
„Slökkvliðsmenn völdu Landssamband sitt til að vinna að lausnum málsins". Þetta er ekki rétt. Slökkviliðsmenn, umtalsvert fleiri en þeir sem sagt hafa upp, fengu Landssamband slökkvliðsmanna til þess að styðja sig í baráttu fyrir því að fá kjarasamningsbundnar greiðslur greiddar úr hendi BÁ. Aðkoma Landssambandsins að málinu í stærra samhengi var ekki að frumkvæði slökkvliðsmannanna og hið dæmalausa samkomulag sem stjórnarformaðurinn Margrét ásamt lögfræðingi BÁ gerði við fulltrúa Landssambands slökkvliðsmanna höfðu þeir, sem sagt hafa upp störfum, enga aðkomu að og var aðeins kynnt niðurstaðan. Vissulega tók samkomulagið til ýmissa atriða sem þeir höfðu talið til og voru eða höfðu verið í ólagi um langa hríð en hins vegar var í engu minnst á rót þeirra vandamála og því má allt eins búast við að góðri sprettu þeirra þegar frá líður.
Hin blákalda staðreynd í þessu máli er sú að aðeins hefur verið gerð magnlaus tilraun til þess að plástra meinlegustu afleiðingar vandamáls sem enn á eftir að greina, hvað þá að leysa. Hnútukast, kaldar kveðjur og sjálfshól eru mér og öðrum áhyggjufullum íbúum lítil huggun gegn þeim harmi sem við stöndum frammi fyrir í málefnum Brunavarna Árnessýslu. Stöðuna undrast maður ekki með tilliti til þess skorts á sáttahug sem orð Margrétar bera vitni um þar sem hún segir m.a.: „Maður velur sér starfsvettvang af fúsum og frjálsum vilja, ef manni líkar ekki sú yfirstjórn sem þar er getur maður valið að hætta" og hún bætir svo við „..með eindæmum að menn skuli telja það nauðsynlegt að ráðast með þessum hætti að vinnustaðnum í stað þess að hverfa til annarra starfa". Þarna talar stjórnarformaður stofnunar sem starfar í almannaþágu og byggir á fórnfúsu starfi einstaklinga sem allir sinna fullri vinnu samhliða starfi sínu fyrir slökkviliðið. Ég er trúlega ekki einn á þeirri skoðun að þessir menn og konur sinni nú líklega störfum sínum fyrir slökkviliðið af áhuga fremur en vegna hinna óverulegu launa sem þau þiggja? Mér þykja þær heldur kaldar kveðjurnar sem Margrét sendir slökkviliðsmönnum öllum með tilsvörum sínum, ekki aðeins þeim sem nú taka pokann sinn.
Það er ekki ábyrgðarhlutur hvernig farið hefur verið fram með þetta mál í fjölmiðlum nema ef til vill af þinni hálfu Margrét. Það er hins vegar ábyrgðarhlutur hvað hefur EKKI verið gert af hálfu kjörinna fulltrúa til þess að greina og leysa þau vandamál sem sýnilega eru til staðar. Það hefur ef til vill enginn stigið það skref, nema ákveðinn hópur slökkviliðsmanna, að lýsa yfir vantrausti á störf Margrétar og yfirstjórnar BÁ. Það duldist mér hins vegar ekki að félagar hennar í bæjarstjórn Árborgar lýstu ekki yfir neinu sérstöku trausti til þeirrar vinnu sem unnin hefur verið í þessu máli og hvorutveggja fulltrúar minnihluta og meirihluta virtust enn bera þá von í brjósti að málin leystust farsællega fyrir næstu mánaðarmót. Því miður þykir mér ekki líklegt að þeim verði að ósk sinni fyrir tilstuðlan Margrétar K. Erlingsdóttur.
Að endingu þá er það skýrt að undirritaður hefur litlar forsendur til þess að meta það hvort óþefjan sé af slökkvliliðsstjóranum, eins og hann sjálfur kaus að kalla það, enda aldrei af honum lyktað. Vísbendingarnar eru hins vegar sterkar um djúpróta vandamál innan BÁ sem þarfnast athugunar við. Á meðan engin vandi er viðurkenndur, skefjalausum vörnum haldið uppi og rannsóknarskyldu ekki sinnt verður tortryggni ekki eytt úr mínum huga. Sú alvarlega staða sem nú er uppi hlýtur að kalla á óháða úttekt og sjái yfirstjórn stofnunarinnar ekki það ljós hljóta eigendur hennar að grípa í taumana? Á niðurstöðu slíkrar úttektar, hver sem hún verður, hafa menn fyrst grunn til þess að byggja á varanlegan starfsfrið innan Brunavarna Árnessýslu.
Pétur Aðalsteinsson
Áhugamaður um björgunar- og öryggismál.
